Terry & Wouter @ Zakynthos

Hallo allemaal,

Het is Terry en Wouter week!! Afgelopen zaterdag heel vroeg hier met het hele spul met de taxi naar het dichtbij (6km) gelegen vliegveld (betekende voor hun dat ze rond 01.30u al naar Schiphol moesten.....) waar we de met 'Jumbo Supermarkten' volgekladde Transavia Boeing net zien landen. Een heel leuk weerzien zo na een maand of 2. Al eerder geschreven, het lijken er wel 8........ De 'oudjes' moesten eerst maar eens bijslapen, dus wij gaan terug naar Zakinthos stad en mesten de boot maar weer eens uit (een 3x wekelijks ritueel wat meestal nog wel eens met wat verwensingen gepaard gaat....).s' Avonds eten we heerlijk Grieks bij een Taveerne vlak bij het centrale plein en praten bij over van alles en nog wat en maken we plannen wat de rest van de week te doen. Natuurlijk een tochtje naar de zuidelijke baai om met Terry en Wouter ook schildpadden proberen te gaan zien en een trip naar de vaste wal, naar Katalokon, van waaruit het oude 'Olympia', alwaar de resten van de geboorte plaats van de Olympische spelen makkelijk met het openbaar vervoer is te bereiken.

Maar eerst gaan we de volgende dag naar het appartementen complex waar Terry en Wouter verblijven, want daar is een...... zwembad!!! (en geloof me, wij kunnen wel wat zoet water gebruiken om ons af te spoelen). We zwemmen heerlijk en luieren de hele dag wat rond het koele water. Vroeg in de avond wandelen we wat richting het strand van Kalamaki en zien daar dat rond een uur of acht inderdaad alle strandstoelen en parasols van het strand af worden gehaald om kennelijk tijdens de nachtelijke uren ruimte te maken voor de schildpadden. Het wordt een latertje voor de kinderen en we gaan op zoek naar wat makkelijks te eten in het 'gekkenhuis' wat een zomer-toeristen plaats (op Engelse leest) te bieden heeft. Uiteindelijk vinden we een pizzeria wat achteraf, niemand dan wij op het terras en toch heeeeeeeeel lang wachten op ons eten. Met heel erg dreinende kinderen in een veel te snelle taxi keren we terug op de boot en gelukkig is alles binnen no-time in diepe rust.

Dan op naar Katalokon en Olympia!! We motorzeilen een uur of 4 en ankeren naast de haven van Katalokon. Het is warm (tegen de 40 graden) en Terry en Wouter zwemmen een rondje om de boot om af te koelen. Dan op naar het strand en het plaatsje om uit te vinden wanneer de bus naar Pirgo gaat om daarna per trein naar Olympia te rijden. Het strand blijkt keihard en wordt gewoon gebruikt als doorgaande weg en het dorp is een surrealisties gebeuren met een zeer groot (leeg) haventerrein, 60 geparkeerde touring cars maar geen toeristen, 50 geparkeerde taxi's maar geen klanten, een leuke boulevard met cafe's met 800 zitplaatsen maar 10 bezet en vele 'kunst' winkeltjes maar gesloten...................................... De volgende morgen merken we het hoe en waarom als er binnen een uur 2 zeer grote cruise schepen in de haven afmeren en enige duizenden toeristen uitspugen die ....................... natuurlijk ook allemaal naar Olympia moeten! Wij zijn vroeg op en stappen voor achten in de bus (later blijken we ook met de trein te hebben gekunt, maar wij dachten dat het spoor niet in gebruik was), rijden een half uur en gaan er in Pirgo uit om verder te gaan met de trein. Dat blijkt nog een moeilijk verhaal, want we kunnen zo direkt het station niet vinden en iedereen die we het vragen staat stom te kijken of wuift ons maar een kant op............... Na wat rondlopen ontdekken we gelukkig toch het station en kunnen we voor €2,80 (!!, gesubsidieert??) allemaal instappen. Olympia is tevens het eindpunt van deze zeer nieuwe trein (EU subsidie??) en daar aangekomen blijken we het toch niet te hebben gewonnen van de touring cars met de cruise schip toeristen - het is gierend druk, maar zoals we al ergens hadden gelezen, dit draagt bij aan het 'plaatje Olympia', zoals het er 2500 jaar geleden moet hebben uitgezien.Olympia is een hardstikke leuke ervaring (al was het maar om hier bij alle volgende Olympische spelen even aan terug te denken) en natuurlijk heden ten dage nog steeds het beginpunt van elke Olympische vlam . Uiteindelijk is het weer heel wat stapels oude stenen, maar toch geeft de omgeving en zeker het oude stadion, met de 150 meter lange hardloop baan het gevoel even al die jaren terug te kunnen kijken om te zien hoe het er toen aan toeging. Ongeveer 500 jaar voor Christus werden deze 'pan-hellenische' spelen voor het eerst gehouden en kwamen atleten uit het hele Griekse gebied naar deze plek om 4-jaarlijks tegen elkaar uit te komen. Ook tijdens de Romeinse overheersing was dit zo. Tevens was deze plek het hele jaar door een soort opleidingscentrum en werden er ook allerlei goden zoals Zeus vereert. Ongeveer 400 jaar na Christus werd deze plek op bevel van de toenmalige en net tot het Christendom bekeerde keizer met de grond gelijk gemaakt om te voorkomen dat er nog langer 'heidense rituelen' zouden plaatsvinden.

Jitse en Michel kunnen zich niet inhouden en lopen de renbaan om het hardst en natuurlijk wint Jitse.... Wouter en Fenna vinden een lauwerkrans en zijn voor even 'Olympische helden'. Ook heeft Jitse een close-encounter met deze keer een landschildpad (leuker, die kan je aanraken....). Ook hier gaat de hitte en de drukte ons op een bepaald moment parten spelen en we besluiten terug te gaan om te ontdekken dat de trein net vertrokken is en de volgende pas 2 uur later vertrekt........... dus uitgebreid en leuk geluncht in het enige niet toeristische hotel dat we konden vinden. De terugtocht naar Katakolon natuurlijk wel helemaal per trein en na 4 uur motoren (helemaal blak) zijn we vroeg in de avond terug in Zakynthos.
Vandaag was voor allen een 'rustdag' en morgen zien we Terry en Wouter voor de schildpadden tocht. De rustdag wordt overigens goed besteed door veel te zwemmen en Nelly gooit weer eens de dinghy vol met zoet water zodat die als zwembad en badkuip dienst kan doen. Ik (Michel) had nog een klus of 10 op het programma staan (vooral met de oversteek naar Italie in het achterhoofd) en zweet de hele dag liters vocht tijdens het onderhoud aan de hoofdmotor (olie, filters, kleppen), de generator, verstaging controleren en bijstellen en zoeken naar de benodigde nautische informatie voor de Italiaanse kust.Zoals het er nu naar uitziet (goed weerbericht) gaan we a.s. vrijdag 29 of zaterdag 30 juni beginnen aan de (hopelijk) 2-daagse tocht naar zoals het nu lijkt Reggio di Calabria, een havenstadje in de straat van Messina. Het volgende 'blog' kan dus wel even op zich laten wachten en komt uit Italie.

Tot de volgende keer! Ate a vista, crew 'Mare Cognitum'.

Hallo allemaal,

We zitten op Zakinthos, een door Engels massa-toerisme 'verpest' eiland met als grootste trekpleister veel stranden, zon, bier, schallende cafe's en de Caretta Caretta zeeschildpadden die van oudsher hier op de stranden hun eieren leggen en die door het toerisme bijna de nek zijn (worden) omgedraaid.Sinds Astokos en de Dragoneri eilanden zijn we nog met een straf windje (golven aan dek, dat was alweer enige tijd geleden....) overgestoken naar Poros op Cephalonia alwaar de 5 tot 6 keer daagse ferry-aankomst in het kleine haventje de grootste attractie was. De ferries passen net, moeten krap keren, dan anker(s) gooien en achteruit aan de kade. We vragen ons diverse keren af wat er met ons en de boot zou gebeuren als tijdens deze handelingen de motor van de ferry zou stilvallen en het anker niet wil vallen............... (boot plat en wij hopelijk ongeschonden op de kant). Veel was er verder niet op Poros te beleven (!), of het moest het gratis (illegale) internet zijn, de geweldige 4-persoons pizza met liter wijn voor 20 euro en het gratis water aan de kade waarmee we de hele boot spoelen en de dinghy aan dek volgooien zodat we ons eigen zoetwater zwembad hebben.De oversteek van Cephalonia naar Zakynthos-stad is weer een ei-tje met 5 knopen wind en een glad zee-tje, motor op 6,5 knoop en 4 uur later gaan we met de kont naar de kant vast. We worden binnen een half uur bezocht door een 'gladde' regelneef die zich voorsteld als Dionisis en 'alles' voor ons kan regelen en als 'official' is aangesteld door de haven-authoriteit voor inklaren e.d. We geven ons Griekse en nog niet gebruikte 'Cruising log' met hem mee voor de benodigde stempels en binnen 2 uur is hij terug met de stempels en een rekening voor liggeld (€14/nacht zonder water en stroom). Ook de waterman komt langs met een grote (nieuwe !!) Mercedes tankwagen met in grote plakletters op de zijkant 'Mineral water'. Wij zijn nog helemaal vol van ons waterballet op Poros, dus hoeven geen water, maar de later gearriveerde buurman laat z'n 100 liter tank vullen en moet (!) 20 euro afrekenen - wij hoeven dus geen water van deze 'oplichter', voor 20 euro kopen we later bij de Lidl 180 liter flessenwater.......Zakyntos stad is eigenlijk helemaal niet toeristies, in de grote veerhaven gaan om de haverklap grote ferries naar andere bestemmingen en veel toeristen komen maar eventjes naar (of door) de stad. Ook hier is het bijna helemaal plat gegaan tijdens de beruchte aardbeving. Er zijn enkele oude gebouwen gespaard gebleven en de rest in lelijk. We besluiten om maandag met zijn allen naar de kapper te gaan. We hebben van de toeristenmap het adres van een kapperszaak, maar dat blijkt, tijdens onze stadswandeling op zondagavond, een hele blitse salon te zijn. Wij willen liever naar een "gewone" Griekse kapper toe. Die vinden we maandagochtend en we kunnen ook nog met z'n allen terecht. De kapsalon, gerund door moeder en dochter, is leeg en we bezorgen ze die dag een topomzet (denken wij..). Voor 48 euro zijn we klaar. Fenna ziet er met haar (te) korte pony uit als Nelly op haar jeugdfoto's. Maar ach, het groeit wel weer aan.
Het is heet in de stad en gelukkig hebben we op 20 meter achter de boot een strandje waar ook veel lokalen overdag even een snelle koele duik komen nemen (sommige zo snel dat ze de motor van hun brommertje gewoon laten draaien). We lopen dus regelmatig ook even naar het water.

In voorbereiding op het bezoek van Terry en Wouter besluiten we een dagje een auto te huren om het eiland te verkennen en een 'overval' te plegen op de lokale Lidl. Als eerste gaan we naar het zuiden om de stranden te bezoeken waar de schildpadden s'nachts het strand opkruipen om hun eieren te leggen. Volgens onze informatie zou er een soort bezoekers centrum zijn. Ter plaatse aangekomen 1 dame in een hokje die elke bezoeker aansprak en ons duidelijk maakt dat we alleen aan de waterkant op het strand mogen lopen (de eieren liggen kennelijk verder op het strand). Op het strand de 2e 'oppasser' en een heleboel ligbedden met parasols en hier en daar betonijzeren omgekeerde emmers die kennelijk de plaatsen markeren waar eieren liggen. Maar geen bezoekers centrum dus........ volgens ons een gemiste kans gezien de idioot grote aantallen toeristen die met alles wat wielen heeft naar deze stranden komen om (schildpadden te zien??) vervolgens alleen maar een mooi strand te zien en wat te zonnen en te zwemmen. Wij hadden graag wat willen zien en weten over de schildpadden...........

We kijken ook nog even in Kalamaki, het dorp waar Terry en Wouter een appartement hebben gehuurd, maar kunnen het niet vinden. Daarna 'crossen' we verder naar het noorden en vinden de westelijke helft van het eiland bijna verlaten. Er zijn hier ook geen stranden, dus heeft de toerist er (kennelijk) niets te zoeken. Wel diverse kleine dorpjes onderweg met een paar restaurants waar naar iedere passerende auto wordt gezwaaid in de hoop een spaarzame klant te winnen. We stoppen bij een uitkijkpunt hoog op de kliffen waarvandaan je de zogenaamde 'wreck-bay' kunt inkijken. Daar ligt een coaster op het strand welke volgens de overlevering gebruikt werd voor smokkel en tijdens een achtervolging hier op het strand zou zijn gezet...... (mooi verhaal, zou ik ook verzonnen hebben voor het toerisme). In ieder geval is het een prachtig plaatje en brengen talrijke toeristen bootjes de toeristen op dit strand.

We besluiten de volgende dag Zakynthos stad te verlaten en in het zuiden voor anker te gaan in de Schildpadden baai (op een plek waar dat mag, er is hier regelgeving waar je mag varen en ankeren) tussen Marathonissi eiland en het plaatsje Keri (lake). Onderweg houden we natuurlijk onze ogen goed open om een schildpad te zien. Uiteindelijk wordt dit een enigzins minder leuke ervaring, want behalve een snelle glimp van een wegduikende schildpad zien we er geen van dichtbij.

Het plaatsje Keri heeft voor de kinderen een fantasties fijn zandstrand wat ook nog eens zeer langzaam afloopt, dus we genieten de hele middag van 3 in het water ravottende kinderen. Jitse en ook Fenna beginnen al wat beter te zwemmen zonder drijfpak (swimsafe) en ook snorkelen gaat ze al heel goed af. Bij de kade liggen diverse toeristen bootjes en de reclame borden beloven allemaal gegarandeerd schildpadden zien....... In overleg met Nelly besluit ik de volgende dag met Jitse en Fenna met de dinghy naar Marathonissi eiland te gaan om in de grotten te kijken en natuurlijk onderweg hopelijk toch nog een schildpad te zien. En dat gebeurt!!! De eerste die we zien en die gelijk weg blijft varen we zowat onderste boven, maar bij de tweede hebben we meer geluk en kunnen we zachtjes roeiend heel dichtbij komen (2 meter). Het zijn prachtige beesten, die rustig peddelend een stukje onder water rondscharrelen en om de paar (?) minuten even boven komen om lucht te happen. Echt fantasties om deze beesten in hun natuurlijke omgeving te zien (en dat samen met Jitse en Fenna).

Keri wordt overigens ook door Homerus in z'n Odyssee genoemd omwille van divers aanwezige zoetwater bronnen en olie die bij het prikken in de moerassige grond omhoog zou komen. Inderdaad vinden we aan de kant een moerassige delta, een bron die duidelijk stroomt en olieachtige lagen op de oevers van de stroompjes en op het water (iets voor Theo?? - lijkt mij een leukere plek om wat te gaan 'ontginnen' en 'winnen' dan de oude 10-Bravo...............). We relaxen nog een paar dagen op deze ankerplek om vervolgens terug te varen naar Zakinthos-stad wat de makkelijkste uitvalsbasis is voor ons weekje Terry en Wouter. Ondertussen steekt ook weer de oversteek-stress de kop op aangezien we bijna direct aansluitend op het aanstaande bezoek gaan oversteken naar Italie. Deze oversteek is het langste aaneengesloten stuk dat we deze reis gaan varen (~240 mijl) en zal ongeveer 48 uur duren. Gedurende de afgelopen 10 weken (het lijken er wel 30) hebben we bij elkaar 1100 mijl op het log gezet. We gaan het beleven, varen natuurlijk alleen uit bij een gunstig weerbericht en de ervaring leert dat een oversteek gewoon het aftellen van mijlen is tot je er bent. Bijna direct na aankomst in Italie staat ons volgende bezoek te wachten, broer Hans, schoonzus Denise en neef Bouke (van Nelly) vliegen 5 juli naar Italie voor een week.

We horen dat het in Nederland behoorlijk regent, hier doen we ons best zo weinig mogelijk in de zon te zijn en is het 30 - 35 graden. Hopelijk knapt het daar wat op. Tot de volgende keer! Ate a vista, crew 'Mare Cognitum'.

Joop & Joke 10-daagse

Octopus gooien....... na 60x is ie dood en lekker..........................

(Diverse foto's, copyright J&J)

Hallo allemaal,
Weblog aan het schrijven onder het varen, op Bamba was dat ook vaak een welkome afleiding. We hebben net afscheid genomen van Joop en Joke. We hebben samen een ontzettende leuke tijd gehad en veel beleefd. Zij gaan vandaag terug naar Paleiros en wij gaan verder naar het vaste land naar Atakos om te bunkeren (water en brood) en daarna wat naar het zuiden te 'scharrelen' langs de onbewoonde Dragoneri eilanden.
Zaterdagmiddag zijn we van Kioni naar Fiskardo gevaren. Halve wind kracht 5 en we waren er zo. In Fiskardo hadden we een probleem om aan de kant langs de kade te komen. De Mare heeft een hekel aan achteruit varen en al helemaal als we met de kont naar de wal met redelijk veel wind moeten inparkeren. Voordat het anker de grond raakt is de kop van het schip al helemaal weggewaaid.

Laat spelen

Toen maar een plekje meer uit de wind gezocht en dat lukte gelukkig wel. Joop en Joke kwamen iets later en konden nog net op het plekje naast ons inparkeren. Dat aanleggen blijft een heel gedoe, je kunt er hier echt uren naar kijken, gelukkig zit iedereen in het zelfde schuitje en krijg je meestal wel even hulp met de touwtjes. Joke kreeg het nog aan de stok met een groep Zweden.
Die wilden met een (te) grote boot ook nog een klein gaatje in en zouden wel even de lijnen en het anker van het andere schip (waar niemand aan boord was) verleggen. Gelukkig zag Joke wat er aan de hand was en heeft een en ander verhinderd. Je gaat natuurlijk niet zomaar aan iemands anders schip zitten!!!!
Fiskardo staat bekend als filmsterren-dorp; zien en gezien worden dus!! Langs de kade staan de tafeltjes van de restaurants zowat tot in de kuip. Het zag er allemaal wel mooi verzorgd en kleurig uit. Weinig (geen) filmsterren gezien overigens. 's Avonds met het hele spul nog even een rondje lopen en ook hier kom je overal de foto's tegen van het vermiste Engelse meisje. Op een gegeven moment lopen we langs een baai met huizen en ontdekten we dat er in die baai een prachtige echo was. Het galmde er goed!!!! Ik weet niet of de bewoners/vakantiegangers in de woningen wisten wat er gebeurde maar we gaven een heel "concert".
Ondertussen wisselen we met Joop en Joke behalve ervaringen ook divers hardware uit. Ik maak hun laptop aan de praat met het C-map zeekaarten programma en geef ze onze wifi-stick voor betere draadloze internet ontvangst. In ruil 'dealen' we een zogenaamde viskorf. Een bol van gegalvaniseerd draad met bovenin een opening waarin je aas stopt en waardoor de vissen naar binnen moeten zwemmen. Je laat het hele zaakje aan een lijntje overboord en de volgende morgen ophalen en vis eten (als het zo simpel was!!....). Ik heb er niet veel vertrouwen in, maar volgens Joop vangt het reuze goed met mosseltjes als lokaas.....
De volgende dag naar Eufemia. Ook weer wind dus lekker gezeild. In de nabijliggende plaats Sami speelt de film Captain Conelli's Mandoline (verhaal uit WW II en verfilmd met Nicolas Cage in de hoofdrol) zich af en dat is ook in Eufemia te merken. Nicolas heeft veel handtekeningen uitgedeeld bij de plaatselijke restaurants want overal hangen de posters met de krabbels aan de muur. Zeker lekker goedkoop gegeten; die Nicolas. Voor de verandering weer moeilijk met de kont aan de wal, dus kiezen tussen oud-hollands aan de kant of voor anker. Er was plek genoeg, dus we kozen voor het eerste en lagen mooi langs de kant. Joop en Joke kwamen later langszij. Ook handig omdat we van plan waren om de volgende dag een autootje te huren. Er lag nog een Hollands jacht "Weg Weze" uit Enkhuizen met een ouder echtpaar uit Castricum erop. Zij waren al vanaf 2003 hier aan het rondvaren. s'Avonds Gyros gegeten in een restaurantje tegenover de kade. De volgende dag een Opel Zafira gehuurd en met het hele spul in de auto om het eiland Kefalonie eens van de andere kant te bekijken. We pasten er met zijn zevenen allemaal in, Sjoerd in de maxicosi (beeeetje te klein) en het hele eiland rondgereden. Prachtig mooi en vooral ook hoog, veel scherpe bochten naar boven en dan weer langzaam naar beneden. Ook hele mooie zandstranden gezien aan de westkust, alleen is het daar lastig ankeren en heb je erg veel last van de deining. We zagen een tweemaster liggen die van gangboord tot gangboord lag te rollen....niet erg relaxed dus. Bij een ander strand heerlijk gezwommen. Dan weer terug naar de boot.
Toch nog even een klein steil weggetje op wat uitliep in een geitenpad. Achteruit en een paadje in om te keren. Dit ging een beetje steil naar beneden en lag vol met steentjes; geen grip meer met de banden van onze Zafira en we gleden we langszaam naar beneden. Iedereen, behalve Michel, eruit en vol gas, met rokende banden, slippend weer omhoog. Later toch nog even een krasje wegpoetsen met wat autopoets.......en de auto zo weer zonder commentaar ingeleverd.
Na 2 nachten aan de kant werd het weer tijd voor een mooie ankerbaai. Ten oosten van Itaka een mooie baai opgezocht waar volgens de overleveringen Emeaus, de varkenshoeder en trouwe volgeling van Odysseus woonde. Weer een prachtig prive-strandje met helder water en een spectaculaire achtergrond van rosten en kloven. Deze baai is alleen per boot bereikbaar.De wind was af en toe hard dus we lagen ook met een lijntje om een stuk rots achter vast. Michel had de kinderen en mij afgezet op het strand om te zwemmen en ook Joop was op het strandje. Voor de kinderen een waar speelparadijs want het stikt er van de aangespoelde zooi waar zij dan weer de leukste spelletjes mee bedenken. Op een gegeven moment zitten we aan de waterkant en begint er een beetje branding te komen. Sjoerd zit ook lekker (aangelijnd) met z'n billen in het water te spelen en vindt die golfjes prachtig. Maar de golfjes worden wat hoger, dus pakken we de boel op en gaan 2 meter hoger zitten. Ook het bootje meegesleept naar hogere grond. We zitten nog niet of er komt echt een hele hoge golf aan!!! Ik pak Sjoerd met lijn en al op, grijp Jitse beet, sleur ze naar nog hoger gelegen strand, zeg tegen Jitse dat ie Sjoerd goed moet vasthouden en ga achter ons bijbootje aan. Toch komt er nog een golf en worden we bijna overspoeld. Dan is het weer rustig; het waren de hekgolven van een langsvarende ferry op 10 mijl afstand!!!! Fenna zat doodgemoedereerd met een emmertje op het hoge gedeelte te spelen. Ik had de schrik goed in de benen...en weer wat geleerd; als er flinke afslag op het strand is kun je maar beter bedacht zijn op die golven van die "grote jongens"!!!!! Later die middag en avond nog regelmatig wat van die deining gehad. Vanaf de boot kon ik (Michel) het bovenstaande goed bekijken en in mijn ogen was toch alles onder controle en had e.e.a. een hoog 'slapstick gehalte'. Vooral de snoekduik van Joop die moest kiezen tussen z'n bijbootje en onze kinderen was plezierig om naar te kijken. Toch weer gewaarschuwd voor de kracht van de zee, dit was een 'mini-tsunami' en onbedacht moesten we wel even aan de gebeurtenissen van een paar jaar geleden denken.Volgende dag naar Vathi, de hoofdplaats van het eiland Itaka. Gelegen in een diepe baai en een waar windhol. De wind komt zo van de bergen recht de baai in. Een mooi plekje gezocht om te ankeren en even later met zijn 5-en de kant. Er stonden nog behoorlijke golven in de baai, dus Michel moest er aardig tegenaan om ons al roeiend naar de wal te brengen. Vathi is niet heel bijzonder, maar wel stoppen er behoorlijk wat flottieljes. Het is dus best wel druk in de baai en veel mensen willen nu eenmaal graag aan de kade liggen omdat ze ankeren maar ingewikkeld vinden. Joop en Joke probeerden het ook even aan de kant maar door de wind was het erg hobbelig. Zij gingen dus ook maar ankeren. Toen kwam er een huurboot met 2 Italiaanse stellen die graag aan de kant wilde. Wat een wildwest!!!! Met 4 man moesten we ze helpen om deze boot aan de kant te krijgen door onkunde van de macho-schipper, die ondertussen ook zijn vrouw even een flinke roei gaf!!! Wat een kloothommel. Ook nog een museum bezocht met folklore zaken van het eiland Ithaka. Gisteren -op aanraden van neef Rene- naar Atokos, een onbewoond eiland met 2 prachtige ankerbaaien. Helaas was er in de eerste baai (Cliff bay) weinig plek voor ons en ook de wind was niet erg gunstig, dus gingen we door naar de baai met de mooie naam "one house bay". Klopt precies, behalve dat er naast het meestal onbewoonde vissershuis ook een klein kerkje stond. Ook weer zo'n plek waar alleen boten kunnen komen. We lagen daar mooi, totdat er een groep Italiaanse mannen wel heel dichtbij dachten te moeten ankeren. Ook het Nederlandse jacht Weg Weze lag er en die kregen de Italianen zowat langszij. Maar mooi dat ze geen aanstalten maakten om op een andere plek te ankeren. Voor de zekerheid hebben wij nog maar een achterlijntje vastgemaakt, zodat wij, bij draaiende wind, niet door de Italianen geraakt konden worden.
Samen met Joop en Joke lekker geBBQ-ed met lekkere stukken kip en natuurlijk voldoende wijn om alles 'weg te spoelen'. Aan het eind van de maaltijd de viskorf gevuld met de kippebotten en overboord gezet, je weet maar nooit..... s'Nachts ging de wind weer uit, dus heerlijk geslapen. De volgende morgen natuurlijk de viskorf binnen gehaald en................ zeker 15 vissen erin waaronder enkele die het waard zijn om te worden schoongemaakt en opgegeten. Voor de zekerheid nog even aan Joop laten zien of ze wel eetbaar zijn, maar zoals de Grieken zeggen; 'alles wat je kan vangen kun je ook opeten'. Dus uurtje besteed aan het schoonmaken van de visjes en vanavond in de pan.... (mij benieuwen). Zonder het te willen was het afscheid van J&J emotioneel. Ook Jitse was niet direkt te porren voor het afscheid nemen en moest al huilend om de nek van Joop gedag zeggen aan z'n pseudo-opa. Het doet beseffen dat de opa's (leven beide niet meer) onbewust wel worden gemist en dat kennelijk een opa een functie heeft in het leven van jonge kinderen.

Op weg naar de volgende ontmoeting met oma Terry en vriend Wouter op het eiland Zakynthos vanaf 23 juni. Ate a Vista!, crew 'Mare Cognitum'.